Tuesday, November 5, 2019

මරදානේ ඉන්ටර්නෙට් කැෆේ!


ඔන්න කාලෙකට පස්සේ ආයෙත් ඉස්කෝලේ කාලේ කතාවක් ලියන්න හිතුනා.
හැබැයි මේක නම් ටිකක් වැඩිහිටියන්ට පමණයි කැටගරියේ කතාවක්.
දැන් එහෙම කිව්වට ඉතින් මේක උනේ නම් අපි ඕලෙවල් කරන කාලේ.
මේකේ ලියලා දාපු කතා කියවලා සමහරු නම් දැනටමත් දන්නවා,
6 වසරේ ඉඳලා 11 වසර වෙනකන් අපි ඉස්කෝලේ හොස්ටල් එකේ තමා නැවතිලා හිටියේ.
හොස්ටල් එකේ කතා ගැන මළලසේකර ශබ්දකෝෂයට වඩා තඩි පොතක් ලියතෑකි.
ඒ තරම් කතා තියෙනවා...!
ඉතින් අද කතාව ස්මාට්ෆෝන්,අයිපෑඩ් අනන් මනන් නැතිකාලේ ඉන්ටර්නෙට් කැෆේ එකක් ආශ්‍රිතව සිද්ධ උන කතාවක්.
දැන් මෙහෙම උනාට ඉස්සර නම් කොම්පියුටරේ කියන්නේ අපිට හෙණ අමුතුම මෙව්වා එකක්නේ.
අවංකවම කියනවනම් මම කොම්පියුටර් එක කියන අමුතු අයිටම් එකේ මුළකුරු කියෙව්වේ ඉන්ටර්නෙට් කැෆේ වලට පිංසිද්ධ වෙන්ඩ.
මොකෝ ඉස්කෝලේ IT කියලා විෂයක් තිබ්බත් අපි ඉස්කෝලේ යනකාලේ ඒක ඉතින් නිකන් අකුරු දෙකේ සබ්ජෙක්ට් එකක් විතරමද මන්දා?
ඒකට ගිහින් ඉගෙනගත්ත ලබ්බක් නෑ,
ගියත් අර කාඩ් ගේම් එක ගහන එක තමා කලේ.
ඒකත් කරන්න බැරිනම් මවුස් එකේ අස්සේ තියෙන රබර් බෝලේ එළියට අරන් මිරික මිරික ඉන්නවා.
ඒ බෝලේ නම් මරු නේ?
මිරිකනවා කිව්වට ඒකත් ගල් ගෙඩියක් වගේනේ.
ඉතින් ඔය විදියට ඉස්කෝලෙන් ලබාගන්න බැරි උන,
මූලික පරිගණක අධ්‍යාපනය ලබන්න කැෆේ ගිය ගමනකදි වෙච්ච දෙයක් තමා මේ ලියන්නේ.
කලින් ලියපු කතාවල වගේ මේ කතාවෙත් කතා නායකයෙක් ඉන්නවා.
පරා,ගමයා ගැන ලියපු කතා ඔයගොල්ලෝ කියෙව්වනේ.
අද කතාවේ කතානායකයට අපි කියමු 'ගොනා' කියලා.
ඌට ගොනා කිව්වේ ඌ මෝඩ නිසා නම් නෙවේ.
වෙන හේතුවක් නිසා.
ඒ හේතුව අහන්න එපා කියන්නේ නෑ.
සමස්තයක් වශයෙන් ගත්තම ගොනා කියන්නේ එළ කිරි කොල්ලෙක්.
ඒ කාලේ හොස්ටල් එකේ 11 වසරේ හිටපු හැමෝටම කැෆේ පාට්නර් කෙනෙක් හිටියා.
මගේ කැෆේ පාට්නර් උනේ ගොනා.
මොකාද මේ කැෆේ පාට්නර් කියන්නේ?
කල්පනා කරලා බලන්ඩ,
හොස්ටල් එකේ ඉන්න අපි කොහොමද නීත්‍යානුකූලව ඉන්ටර්නෙට් කැෆේ යන්නේ?
වෝඩ්න්ලගේ අවසරයක් නැතුව අපිට එළියට යන්න තහනම් යකෝ!
තනියෙන් එළියට ගිහිල්ලා අහුවෙලා ගුටිකනවට වඩා දෙන්නෙක් එක්ක එළියට ගිහින් අහුවෙලා ගුටි කන එක සුවපහසු නිසාත්,
කැෆේ එකට පැයකට දෙන්න ඕන රුපියල් 50 දෙකට බෙදාගන්න පුළුවන් නිසාත්,
අනිවාර්‍යයෙන්ම කැෆේ යන හැමෝටම පාට්නර් කෙනෙක් හිටියා.
ඔන්න ඉතින් මේ සිද්ධිය උන දවසේ අපි ඉස්කෝලේ ඇරිලා හොස්ටල් එකට ආවා.
මතක විදියට එදා සඳුදාවක්.
ඉස්කෝලෙ ඉඳලා එන අතරමඟදිම මායි ගොනායි විද්වත් කතිකාවක් කර කර තමා ආවේ හවසට කරන්න තියෙන අපේ මහඟු වැඩසටහන පිළිබඳව.
සති අන්තේ ගෙදර ගිහින් ආපු නිසා අපි දෙන්නම අතේ යහමින් සල්ලිත් තිබ්බා.
යහමින් කිව්වේ සතියටම දෙන රුපියල් 200 තමා.
ඒකෙනුත් 50ක් ඒ වෙනකොටත් ඉවරවෙලා තිබ්බේ.
අපි හොස්ටල් එකට ඇවිල්ලා ඇඳුම් එහෙම මාරු කරලා ටිකක් පාරේ බැහැලා යන්න පුළුවන් විදියේ ඇඳුම් එහෙම ඇඳගෙන දවල්ට කන්න ආවා.
අම්මෝ අපේ ආසම කෑම තිබ්බේ එදා.
දෙල් උයලා,මාළු බැදලා,සෝයාමීට් මිරිසට ම්ම්ම්ම්ම්...
සසම සසයි!
ඉතින් ඕකත් අපි ඉක්මනට ඉක්මනට කෑවා.
ඉක්මනට කනවා කිව්වට ගොනාට ඒ සරීරය මේන්ටේන් කරන්න අවැසි තරමට කන්න ඕන නිසා ටිකක් වෙලාත් ගියා.
කාලා ඉවරවෙලා අපි හෙමින් හෙමින් සික්කා නැති වෙලාව බලලා ප්‍රයිමරි සෙක්ශන් එක පැත්තේ ගේට්ටුවෙන් එළියට ඇවිල්ලා මහපාර පැත්තට යන්න පටන් ගත්තා.
ඒ කාලේ අපේ කට්ටිය අතරේ ජනප්‍රිය කැෆේ ස්පොට් දෙකක් තිබ්බා.
එකක් පුංචි බොරැල්ලේ.
අනික මරදානේ.
මේ සිද්ධිය උන දවසේ මායි ගොනායි ගියේ මරදානේ කැෆේ එකට.
පුංචි බොරැල්ලේ කැෆේ එකේ අපිට ඔබින අධ්‍යාපනයට සුදුසු වාතාවරණයක් තිබ්බේ නැති එක තමා මේකට ප්‍රධාන හේතුව උනේ.
අපේ ඉස්කෝලේ ගාව ඉඳලා මරදානට යන්න ලේසිම පාර තමයි ආනන්දේ ගාවින් තිබ්බ ආනන්ද කුමාරස්වාමි මාවතේ යන එක.
කුප්පියාවත්ත පන්සල එහෙම තියෙන්නෙත් ඒ පාරට ලඟපාතින්ම තමා.
ඉතින් අපි හෙමින් හෙමින් කයිය ගහ ගහ ඕකේ ඇවිදගෙන යනවා.
මමනම් ඒ වෙනකොටත් තව විනාඩි ගානකට පස්සේ ආරම්භ වෙන අපේ වැඩසටහන ගැන අමන්දානන්දයට පත්වෙලා, ගත සලිතවෙලා එහෙම හිටියේ
මම කියෝනවා කියෝනවා, හැබැයි ගොනා හෙණ සයිලන්ට් අද.
ඌ වෙනදට මටත් වැඩිය කියෝන එකා
හෙණම අමුතුයි.
කොහොමෙන් කොහොමෙන් හරි මරදානටත් ආවා කියමුකෝ!
ගොනාගේ ස්වරූපය එන්න එන්නම නරක පැත්තට තමා හැරෙන්නේ.
මූට දාඩිය දාලා නිකන් අමුතුම මෙව්වා එකක්.
කැෆේ එක දැන් මේම මේම පේනවා.
එහෙම තියෙද්දි මේ යකා කියාපි,
'ලෑතෝ මට බොකක් සෙට්වෙලා බන්'
(ලෑතා කියලා කිව්වට සම්පූර්ණ නම නම් අහන්න එපා,ඇකඩමි අවෝඩ් හම්බුන නාට්‍යයක රඟපාලා මට වැටුණ කාඩ් එකක් කාලයත් එක්ක ශෝට් ෆෝම් එකට ඇවිල්ලා ඒ කාලේ මට අපේ උන් කිව්වේ ලෑතා කියලා)
හරිනේ කෙලියා තාප්පෙට.
දැන් කොහෙද මේ හදිස්සියේ රෙන්ට තැනක්?
'අනේ මේ විකාර කරන්න එපා ගොනා,
මෙච්චර ගේමක් දීලා එළියට ආවේ මරදානේ බොක දාන්න නෙවේනේ.
අල්ලන් හිටහන් පැයයිනේ'
අධ්‍යාපනයට වඩාත් නැඹුරු මම එහෙම කිව්වා.
ඔය වචන අස්සෙන් කුණුහබ්බ දෙක තුනකුත් කිව්වා.
ඒවා ඉතින් මේකේ ලියන්න බෑනේ.
'අනේ බෑ බෑ බෑ, මට බෑ ඕයි.දැන් යයි වගේ'
දාඩිය පොල්ල දාගෙන හිටපු ගොනා මට ඔරෝලා ඔහොම කිව්වා.
මූ එහෙම කිව්වට මට ආපහු යන්න හිතෙන්නෙම නෑ,
මට බොක බර නෑනේ.
මුටනේ බර,
රෙවුනත් මොකෝ.
මට එහෙමත් හිතුනා.
හැබැයි ඉතින් කිව්වේ නෑ,
කිව්වනම් මට කෙලින්ම මරදානෙන් බොරැල්ල කනත්තට යන්න වෙන්නේ.
'ආපහු ‍යමු ඕයි'
ගොනා කිව්වා.
ආය හැරිලා ගියොත් ඉතින් ආය අදම නම් එළියට එන්න බෑ.
ඒක මම හොඳටම දන්නවා.
එකක් ගොනා ආය පාරක් මරදානට පයින් එන්නේ නම් නෑ, එකම දවසේ ඒ වගේ ඇවිදින්න ඌට තරම් ඌට අහේනියක් හා එයට අවැසි සරීර සැකැස්මක් තිබ්බෙත් නෑ.
ඒත් වැරදිලාවත් මූට කක්කා ගියොත් එහෙම මොනා කරන්නද ඉතින්?
'තෝ වගේ * කේස් එක්ක මෙහෙව් ගමන් එනවට අපිට ගහන්න ඕන හ‍රක් ** වලින්'
අසූහාරදාට මළ පැනලා හිටපු මම එහෙම කිව්වා.
'අනේ එහෙම කියන්න එපා බන් ඉක්මනට යමං, තේරුං ගනින්කෝ ඇත්තටම අමාරු නිසයි කියන්නේ'
ගොනා කිව්වා.
මූට අර කාපු දෙල් ඇලජික් වෙලාද කොහෙද?
හෙණම දුක්මුසු මූඩ් එකේ තමා උන්නේ.
'හරි ‍යමං'
උච්චතම අවස්ථාවට ඇවිල්ලා වගේ තේරුණ නිසා මාත් කිව්වා.
දැන් ඔන්න කලින් ආපු පාරෙම අපි එනකොට ආව වේගෙට වඩා 10 ගුණයක වේගෙන් නැවත හොස්ටල් එක බලා ගමන් කරනවා.
සමහර තැන්වලදි නම් ගොනා දිව්වත් එක්ක.
නිකන් නෙවේ උඩ පැන පැන.
දැන් ඔහොම එනගමන් මගේ ටිකිරි මොළේට අයිඩියා එකක් ආවා.
බලන්න නේද දුවන ගමනුත් මගේ මොළේ වැඩ.
හොස්ටල් එකේ ටොයිලට් එකට යන්න ගියොත් දුරයි.
ප්‍රයිමරියේ තියෙන ටොයිලට් එකට යන්න පුළුවන්.
ඕන් ඕක තමා අයිඩියා එක.
ගොනාත් හිස්මුදුනින්ම අයිඩියා එක පිලිගත්තා.
විනාඩි 10න් අපි ප්‍රයිමරියේ ගේට් එක ගාවට ආවා.
'හරි, පොඩි උන්ගේ ටොයිලට් එකට යමන්'
ගොනා පෙරමුණ ගත්තා.
මාත් පස්සෙන් යනවා තොප්පි ගොනා වගේ.
අම්මෝ මෙන්න කක්කුස්සිය තියෙනවා,
බැබලි බැබලි.
ඒ වෙලාවේ නම් ගොනාට ඒක පේන්න ඇත්තේ සහනසේවා සපයන ගමේ සමුපකාරේ වගේ.
දොර ඇරියා.
හැබැයි ඒ කාලේ අපේ පුරුද්දක් තිබ්බා වැඩේ කරන්න කලින් ටැප් එක ඇරලා බලනවා.
ඒ තරම් ශුවර්නේ.
දෙයියෝ සාක්කි!
වතුර නෑ ඕයි!
ගොනා කන්න වගේ මං දිහා බලලා ආයෙත් හොස්ටල් එක පැත්තට දිව්වා.
මාත් පස්සෙන් දිව්වා.
මූට මේ හරියෙදි කක්කා ගියොත් මට අනිවාර්‍යෙන්ම දවල්ට කාපුවට අමතරව ආපහු මුගෙන් දෙල් පාරවල් කන්න වෙනවනේ.
අනේ ඉතින් ඔහොම දුවලා දුවලා හොස්ටල් එක කෙරවලේ ටොයිලට් එකටම මූ ගියා.
ගියපු විදියත් මූ වැඩේ ඉවරකරලා ඇවිල්ලා මට කිව්වා.
ඒක නම් ලියන්න මගේ අදහසක් නෑ!
හැබැයි එකක් උනා,
එදායින් පස්සේ ඌයි මායි එකට කැෆේ නම් ගියේ නෑ!
නැවත හමුවෙන තුරු ඔබට ජය!
- හේලිත හෙට්ටිආරච්චි -

Monday, October 7, 2019

ගමයා,සූවස් ඇළ සහ මංගල දැයට කිරුළ...!

දවස් 2කට වගේ කලින්,
''ඔන්න ඔහේ ඕන දෙයක් වෙච්චාවේ!''
කියලා හිතලා,
ලියලා දාපු 'ගල් බෝලේ වික්‍රමයට'
හිතුවට වඩා හොඳ ප්‍රතිචාර ලැබුණා.
ප්‍රතිචාර දුන්න,නොදුන්න ඒ හැමෝටම ගොඩක් ස්තූතියි!
කාලය වැයකරගෙන මේ වගේ දේවල් ලියන්නේ පරණ කතා කියවන්න ආස අය ඉන්නවා කියලා හිතෙන නිසයි.
හරි දැන් කතාවට එමුකෝ!
එදා මම ලිව්ව කතාව හොස්ටල් එකේදි සිද්ධ උන දෙයක් උනාට,
අද ලියන මේ කතාවට නම් හොස්ටල් එක සම්බන්ධ නෑ!
අද ලියන මේ සිද්ධිය උනේ මම හොස්ටල් එකෙන් අයින්වෙලා ටිකක් කල් ගිහින්,
12 වසර C පංතියේ උසස් පෙළ කරමින් ඉන්නකොට.
හරියටම මේ සිද්ධිය උන අවුරුද්ද කිව්වොත් ඒ 2007 අවුරුද්ද.
උසස්පෙළට මම හැදෑරුවේ ගණිත විෂයන්...
ඕගොල්ලෝ සමහරවිට දන්නවත් ඇති!
සාමාන්‍ය පෙළෙන් පස්සේ උසස් පෙළ කරන්න එන සමහරුන්ට වැළඳෙන ලෙඩක් තියෙනවා.
ඒ ලෙඩේ මූලික ලක්ෂණ තමා,
සාමන්‍ය පෙළ ගණිතය විෂයට A සාමාර්ථයක් ගත්ත පළියට තමා උසස් මට්ටමේ ගණිතඥයෙක් බව තමාම විශ්වාස කරන්න පටන් ගැනීම.
ඕකට ගමේ ගොඩේ උන් නම් කියන්නේ 'ඇල්බට් උණ' කියලා.
මටත් ඔන්න ඔය ඇල්බට් උණ හැදුනා!
ඉතින් මං වගේම,
අවබෝධයක් ඇතුව හෝ නැතුව ඇල්බට් උණ හදාගත්‍ත,හැදුනු තවත් එවුන් ටිකක් තමයි 12 වසර C පංතියට ගාල්වෙලා හිටියේ.
පුංචි ප්‍රශ්නයක්,
සාමාන්‍යයෙන් උසස්පෙළ ගණිතය ඉගෙනගන්න කොල්ලෝ ටිකක් ඉන්න පංතියක් කියලා කිව්වම ඔයාලගේ හිතේ මැවෙන්නේ කොහොම රූපයක්ද?
සුපිරිසිදු පාසල් නිළ ඇඳුමෙන් සැරසී,
රැවුල සම්පූර්ණයෙන්ම මුඩුකොට,
කොණ්ඩය කොටට කපා පැත්තට පීරා සිටින,
කැඩපතක් මෙන් දිදුළන තුරු ඔපදැමූ පාවහන් පැලඳ,
තමාට නියමිත මේසය සමඟ ඇති පුටුව මත විනීතව අසුන්ගෙන සිටින,
අදාල විෂය ධාරාවන් වෙනුවෙන් ලබාදී ඇති පොත පත පරිශීලනය කරමින්,
ඉගැන්වීමේ යෙදෙන ගුරුවරුන් වෙත තම අවධානය යොමුකරමින්,
දැහැමින් සෙමෙන්,ඝෝෂා නොකරමින්,
හැසිරෙන කොල්ලෝ සෙට් එකක්ද?
හම්මෝ!
අපේ පංතිය නම් එහෙම තිබ්බෙම නෑ බං!
ඔය උඩ තියෙන ගුණාංග සෙට් එකෙන් අපේ උන් ටිකක් හරි පිළිපැදපු ගුණාංගේ පළවෙනි එක විතරයි.
ඒකත් හවස ප්‍රයිවට් ක්ලාස් නැති දවසට දවල් වෙනකොට දුඹුරු පාටයි.
හැබැයි හවස ක්ලාස් තියෙන දවසට එහෙම නෑ ඉතින්.
ක්ලාස් යනකොට දූවිලි නාගෙන යන එක,
අපේ ඉස්කෝලෙට හරි නෑනේ!
නැතුව එහෙම කරන්නේ ක්ලාස් වල ඉන්න කෙල්ලොන්ට අපිව ලස්සනට පේන්න ඕන නිසා නම් නෙවෙයි!
හැබැයි වැරදිලා හෝ,
මෝඩ වෙලා හෝ,
බැරි බැරි ගාතේ හරි මැත්ස් කරපු එක ගැන අදටත් මට නම් දුකක් නෑ.
ඒකට ප්‍රධානම හේතුව 12/13 - C පන්තියේ හිටපු කොල්ලෝ ටික.
ඒ නිසා ඔක්කොටම කලින්,
උන් ටික කොහොම ඩයල්ද කියලා දළ අදහසක් දෙන්නම්කෝ!
අපේ පන්‍තියේ ඩෙස්ක් ටික
පේලි සෙට් 3කට බෙදලා තිබ්බේ.
ඒ පේලි සෙට් 3න් මැද සෙට් එකේ ඉස්සරහම හිටියේ හරිම අහිංසක කොල්ලෝ 3දෙනෙක්.
උන් ආසාවකට කනට ඇහෙන්න කුණුහරුපයක් වත් නොකියපු එවුන්.
ඒත් ඉතින් අපේ දීර්ඝ කාලීන කැපවීම හා මඟපෙන්වීම මධ්‍යයේ,
උන් 3දෙනාවම අවසාන විභාගේ ලංවෙද්දි,
රටේ නැති සේරම කුණුහබ්බ ටික කියන,
කරන්න පුළුවන් අණ්ඩපාල වැඩ සේරම කරන,
රටට වැඩදායී පුද්ගලයින් බවට පත් කරන්න අපිට හැකි උනා!
උන් 3දෙනා ඇරුනම,
අපේ ඒලෙවල් පංතියේ හිටපු අනිත් උන්ගේ ජෛව විවිධත්වය ඉතාම ඉහළයි.
එකෙක්ට එකෙක් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස්.
තනි තනියෙන් හැමෝම ගැන කියන්න ගියොත් නම් මේක අරාබි නිසොල්ලාසය වගේ වෙන්ඩ ඉඩ තියෙනවා.
ඒ නිසා ජීවත් වෙලා හිටියොත් ඉස්සරහට හෙමින් හෙමින් ඒ හැමෝම ගැන ලියන්නම්කෝ.
ඉතින් දැනට පංතියේ හිටපු උන්ට අමතරව,
සාමාන්‍යයෙන් උසස්පෙළ කරන්න අළුතෙන් කොල්ලෝ ඉස්කෝලෙට එනවනේ.
මට මතක විදියට අපේ පන්තියට එහෙම අළුතෙන් ආවේ එකම එක කොල්ලෙක් විතරයි.
ඒ කොල්ලා ආවේ හොරණ ඉඳලා.
ඌ තමා අද කතා නායකයා!
ඇත්තම කිව්වොත් උගේ මුල්
නම මතක නෑ මට.
වාසගම ගම්මන්පිල නිසා ඌට හැමෝම කියන්න පටන් ගත්තේ ගමයා කියන නම.
සාමාන්‍යයෙන් පංතියට අළුතෙන් එකෙක් ආවම ඌ හැසිරෙන්නේ ටිකක් ලැජ්ජාවෙන් වගේනේ.
ගමයා ආපු දවස්වල අපි තමයි ලැජ්ජාවෙන් හිටියේ.
ආපු දවසේ ඉඳලා ඌ හිටියේ හරියට අපි හිටිය බිල්ඩිමට මුල්ගල තිබ්බ එකා ඌ වගේ.
ගමයා නියම ජොලි පොර!
හැමෝම එක්ක ෆිට් එකේ ඉන්න එකෙක්.
ආව දවසට වාඩිවෙන්නේ මට එහාපැත්තේ පුටුවේ.
හැබැයි පොඩි අවුලකට තියෙන්නේ මූ වාරෙටම ඉස්කෝලේ එන්නේ දවස් 2ක් වගේ.
පැමිණීම අතිවිශිෂ්ටයි!
ඒ නිසා ඌට කියලා පුටුවක් නම් පස්සේ කාලේ වෙන්කරලා තිබ්බෙම නෑ.
ඉතින් මේ සිද්ධියත් උනේ ඌට ගෙදර ඉන්න කම්මැලි හිතුන නිසා,
ඉස්කෝලේ ආපු කාලකණ්ණි සඳුදා දවසක.
දැයට කිරුළ ප්‍රදර්ශනේ ගැන අහපු නැති එකෙක් නෑනේ,
2007 අවුරුද්දෙදි තමයි ඕක මුලින්ම පැවැත්වුනේ.
තිබ්බේ බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේ.
අපේ ඉස්කෝලේ ඉඳලා විනාඩි 10,15ක දුර.
මේ සිද්ධිය උන දවස වෙනකොට ප්‍රදර්ශනය ආරම්භවෙලා තිබුණේ.
හැබැයි මට ඕක ගැන ඒ තරම් මතකයක් නම් තිබුණේ නෑ.
සති අන්තේ ගෙදර යන නිසා මම සඳුදට ඉස්කෝලේ එන්නේ රත්නපුරේ ඉඳලා,
ඇඳුම්,පොත් සේරම උස්සන් එන්න ඕන නිසා එදාට තඩි ට්‍රැවලින් බෑග් එකක් කරේ එල්ලන් තමා ඉස්කෝලෙට එන්නේ.
ඉතින් මේ කියන මූසලම මූසල සඳුදා,
ඉස්කෝලේ පටන් අරන් පළවෙනි පීරියඩ් එකේදිම ගමයා මට අදහසක් ඉදිරිපත් කලා.
ඒ තමයි,
ලිඛිත අභ්‍යාස වගේම,
ප්‍රායෝගික ක්‍රියාකාරකම් වලටත් යොමුවෙන එක අත්‍යවශ්‍යම කාරණයක් කියන එක.
මාත් ඉතින් ඒක ඉස්මුදුනින්ම පිළිගත්තා.
උගේ යෝජනාව සර්ව සාධාරණයි.
හා නැද්ද?
"ඉතින් කොහොමද අපි උඹ ඔය කියන ජාතියේ ප්‍රායෝගික ක්‍රියාකාරකම් වලට යොමුවෙන්නේ..?
එහෙම අවස්ථාවක් නෑනේ බන් අපිට...!"
කියලා මං ඌට කිව්වා.
අඟහරු ග්‍රහයගේ තියෙන ආවාට,කඳු හා සමානවම වලවල්,කුරුලෑ සම සමව පිහිටලා තිබ්බ ගමයගේ මූණේ
ලස්සන වැඩිකරපු,
උගේ කටේ ඉස්සරහම තියෙන දත් දෙක පිහිටලා තියෙන්නේ හරියට හාවෙක්ගේ ඉස්සරහ දත් තියෙනවා වගේමයි.
සමහර වෙලාවට ඌ හිනාවෙනකොට කට වහලා ඔය දත් දෙක විතරක් එළියට දාලා දත් දෙකෙන් විතරක් හිනාවෙනවා.
ඒ වෙන මොකක්වත් හින්දා නෙවේ ඌට හිනාවෙන්න කම්මැලි නිසා.
ඉතින් මම අර ප්‍රශ්නේ අහපු වෙලෙත් ඌ උගේ ඒ ලෙජන්ඩරි හිනාව දැම්මා.
"ඕවටද බං ක්‍රම නැත්තේ?"
ඌ කිව්වා.
ඊටපස්සේ තමයි ඌ මේ අහවල් ප්‍රදර්ශනය ගැන මට මතක් කලේ.
ප්‍රදර්ශනය ඇත්තටම සංවිධානය කරන එකෙක් විස්තර කරනවටත් වඩා හොඳට ඌ මට ඒක ගැන විස්තර කරලා,
ප්‍රදර්ශනයේ අරමුණ,සිතියම,ව්‍යුහය ගැන
සංක්ෂිප්ත වාර්තාවක් ලබාදුන්නා.
ලිඛිතව නම් නෙවේ,
කටින් තමා කිව්වේ.
ඉතින් ඕකට අහිංසක මාත් රැවටුණා...
ඔය සේරම හරි කියමුකෝ.
කොහොමද අපි දැන් අපි මේ දැයට කිරුළ බලන්න යන්නේ?
ඉස්කෝලේ ඇරිලා ඕක බලන්න යන්නත් වෙලා මදිනේ?
ඕක තමා ඊළඟට අපිට පැන නැගුණු ගැටළුව.
එදා අපේ කාලසටහනේ මුල් පීරියඩ් දෙකම වෙන්වෙලා තිබ්බේ සංයුක්ත ගණිතයට.
ඒ විෂය අපිට ඉගැන්නුවේ අපේ පංතිභාර කරවිට සර්,
අනේ හරිම ගුණයහපත් මනුස්සයා...
අපේ උන් ඒ මනුස්සයගේ කනෙන් රිංගන වාර ගණන කොයිතරම්ද කියනවනම්,
ඒ දවස්වලට සර්ට කන හාරන්න කොට්න් බඩ්ස්වලට වියදම් කරන්න ඕන උනේම නෑ.
"දෙවෙනි පීරියඩ් එක ඉවරවෙලා කරා සර් පංතියෙන් එළියට ගිය ගමන් බෑග් එක අරන් එළියට බැහැපන් මගේ මිත්‍රයා.."
හරියට වොට්සන්ට හෝම්ස් කියනවා වගේ ගමයා මට කිව්වා.
මාත් වැඩේට ඕකේ උනා.
අන්තිමට පීරියඩ් දෙක ඉවර උනා.
කරා සර් ගිය ගමන් මායි ගමයයි බෑග් කරේ තියාගෙන එලියට බැස්සා.
ඊළඟ ප්‍රශ්නේ,
දැන් කොහෙන්ද එළියට යන්නේ?
ග්‍රවුන්ඩ් එකේ තාප්පෙන් පනින්නත් බෑ,
හැමෝටම පේනවා!
ඒ නිසා වැඩේ කරන්න පොදු පැනීම් ස්ථානයට යන්න අපි තීරණය කලා.
මම මේ කියන පොදු පැනීම් ස්ථානයට හැමෝම වගේ කිව්වේ සූවස් ඇළ කියලා.
ඒකට සූවස් ඇල කියලා කියන්නේ බාස්කට්බෝල් කෝට් එකේ තාප්පෙයි ඉස්කෝලේ ප්‍රයිමරිය පැත්තෙන් ඉස්සරහ තිබ්බ ප්‍රභාත් හෝටලයේ මායිමයි මැද්දෙන් ගියපු දඩාර සයිස් කුණු කාණුව නිසා.
අන්න ඒවා තමා පරිපූර්ණ කුණු කාණු...!
ආවර්තිතා වගුවේ නැති මූලද්‍රව්‍යත් ඒ කුණු කාණුවේ ඔබට දැකගන්න පුළුවන්.
අපේ අවාසනාවන්ත කමට,
ඉස්කෝලෙන් පනින්න නම් මේ සූවස් ඇළ තරණය කරන්නම වෙනවා.
කොහොම උනත් අවදානමක් නැති ගමනෙන් අනාගතය ගොඩ නගාගන්න අමාරු නිසා,
අකමැත්තෙන් හරි අපි ඔය කියන තැන තිබ්බ බාස්කට්බෝල් කෝට් එක අස්සට ආවා.
මුලින්ම නගින්න ඕන බාස්කට්බෝල් කෝට් එකේ සයිඩ් පැවිලියන් එකේ වහලෙට.
එතනින් ඉස්කෝලේ තාප්පෙට.
තාප්පේ ඉඳලා එහා ඉවුරට යන්න නම් එතන තිබ්බ ගහේ අත්ත දිගේ තමයි හෙමීට යන්න ඕන.
යට සූවස් ඇල.
ඉතින් මුලින්ම මම නැග්ගා.
බෑග් එක බර නිසා ගමයට බෑග් එක දුන්නා මම ගියාට පස්සේ උඩින් දාපන් කියලා.
හරියට ඉන්ඩියානා ජෝන්ස් ඇන්ඩ් ද ලාස්ට් කෲසේඩ් චිත්‍රපටියේ අවසාන දර්ශනය හැරිසන් ෆෝඩ් රඟදැක්වුවා වගේ අති දක්ෂ ආකාරයෙන් අත්ත උඩින් ගිහින් ලස්සනට මම එහා ඉවුරට බැහැගත්තා.
ඉතා ප්‍රසන්න සුවඳක් තමා අවට තිබුණේ...
"හරි මං බැස්සා.බෑග් එක දාපන්...!"
කියලා ඉවරකරන්න උනේ නෑ.
මගේ පතරංග බෑග් එක උඩින් ඇවිල්ලා මට අඩි 4ක් විතර ඉස්සරහින් කුණු කාණුවට වැටුනා....!
"ගමයෝ හුx@&%, තෝ නි&$**$"
හද පත්ලෙන්ම ඌ කෙරේ දැනුණු ආදරේට මට එහෙම කියවුනා.
කාලා වරෙන්කෝ,
ගමයා හෑවා...
දැයට කිරුළ තමයි දැන්.
මගේ පොත්,ඇඳුම් සේරම සූවස් ඇලේ.
"ඇයි ඇයි මොකෝ උනේ?"
අර පොල් දත් දෙකෙන් විරිත්තන ගමන් ඉස්කෝලේ තාප්පේ උඩින් ඔලුව දාලා ගමයා ඇහුවා.
"උනා නෙවේ උඹ රුන්x"
මම කිව්වා.
කොහොමහරි විනාඩි 5ක් වගේ යනකොට ගමයත් මේ පැත්තට ආවා.
"දැන් මොකෝ බං අපි කරන්නේ"
ගමයා ඇහුවා.
"මොනා කරන්නද බහිමු"
කියලා මම කලිසම උස්සලා නවාගෙන සපත්තු ගලෝලා අයිනෙන් තියලා නහය අල්ලන් කාණුවට බැස්සා.
අරූත් එහෙම්ම කලා.
"ඒ මේ බලපන් මේකේ ගප්පිත්
ඉන්නවා බං"
මේ හොම්බෙන් යන්ඩ කෙලවෙලා ඉන්න,මල රෙද්දක් වෙලා තියෙද්දිත්, ගමයා ඔහොම එකකුත් මට පෙන්නුවා.
"අනේ මේ උඹ xකාxxx"
මම කිව්වා.
මෙතන නැතුව වෙන තැනක ඔහොම එකක් කිව්වා නම් පෙන්නනවා මම ඌට ගප්පියව.
ඔහොම ගිහින් අන්‍තිමට අපි කුණු වතුර බේරි බේරි බෑග් එක උස්සන් ඇවිත් කණ්ඩිය උඩ තිබ්බා.
පොත් සේරම විසිකලා.
කොහොමත් ඉතින් දරුණුවට ඒවයේ අභ්‍යාස කරලා තිබ්බෙත් නැති නිසා අවුලක් උනේ නෑ.
ඇඳුම් තියාගත්තා.
මායි ගමයයි ආපහු සපත්තු දාගෙන,
බෑග් එකේ පැත්තෙන් තියෙන පටි දෙක
දෙන්නා දෙපැත්තෙන් අල්ලන්,
ප්‍රභාත් එක හරියෙන් එළියට ආවා.
වෙලාවට කවුරුත් දැක්කේ නෑ.
මේක අරන් දැයට කිරුළ බලන්න යන්න බෑනේ ඉතින්.
හොඳ වෙලාවට අපේ ආච්චි අම්මා කෙනෙක් වැලිකඩ බන්ධනාගාරේ හිටියා.
එහේට යන්න තමා තීරණය කලේ.
හා හා වරදවා වටහාගන්න එපා...
ආදරේට හැමෝම සුදු පීයා කියපු මගේ ආච්චි අම්මා හිටියේ වැලිකඩ බන්ධනාගාර නිළධාරී නිල නිවාස වල.
එහෙට යන්න තමා දැන් මේ හදන්නේ.
හෙමින් හෙම්න් මායි ගමයයි ගඳ ගහ ගහ දැන් බන්ධනාගාරේ පැත්තට යන්න පටන් ගත්තා.
හත්වලාමයි...!
මේං අපේ පන්තියේ මාධවයා බඩු
වගයක් අරගන්න එළියට ඇවිත්
ආපිට ඉස්කෝලෙට යනවා.
මූ අපිව දැක්කා ඕයි!
කිංඩි හිනාවකුත් දාන් ආවා ලඟට.
ඌට ඇත්තම සිද්ධිය කියන්න උනා ඉතින්,
මක් කොරම්ද?
සරම බිම...!
එදා ආච්චි අම්මලගේ ගෙදර ගිහින් ඇඳුම් හෝදන් එහෙම්ම මම පන්නිපිටියේ බෝඩිමට ගියා.
ගමයා නම් අර මඟුල බලන්න ගියා.
ඊළඟ දවසේ පංතියට යනකොට මාධවයා කෝපි කඩේ මුවා වගේ මුළු ගමම ගිනි තියලා...!
අපේම එන්සිනාලා,දයාවතීලා,සුගතන්ලා සේරම එකතුවෙලා මට අරින්ඩ දත මැදන් බලන් උන්නේ.
සතියක් විතර මම උඩමයි හිටියේ,
බයිට් වෙලාම මහන්සියි!
"එතකොට කෝ ගමයා බං..?"
කාටහරි එහෙම හිතෙයි.
ආච්ච්ගේ රෙද්ද,
ගමයා ආපහු ඉස්කෝලේ ආවේ ඊළඟ වාරෙද කොහෙද?
ඌ ආපහු එනකොට අපේ උන්ට බෑග් එකක් තියා ඌව වත් මතක නෑ.
ගමයා අන්තිම කාලේ ඉස්කෝලේ
ආවෙම නෑ.
දෙමාපිය රැස්වීම්වලට ඉස්කෝලෙට එන අම්මලා පවා ගමයට වඩා වාර ගණනක් ඉස්කෝලෙට ඇවිත් ඇති.
ඒ තරම් දුර්ලභ පොරක් ඌ.
දැන් ඌ කොහෙද මන්දා?
විභාගේ ලිව්වෙත් නෑ.
කොහොමත් පැමිණීම 3%ක් වගේ තියෙනකොට ලියන්න දෙන්නෙත් නෑනේ.
ඌ දැන් ඉන්න තැනක් හොයාගන්න ක්‍රමේකුත් නෑ.
දුකයි දුකයි දුකයි...!
ඔයාලා එහෙම කෙනෙක් ගැන දන්නවනම් කියන්න.
නොකිව්වත් අවුලක් නෑ ඉතින්.
එහෙනම්,
නැවත හමුවන තුරු ඔබට ජය...!
- හේලිත හෙට්ටිආරච්චි -

Saturday, October 5, 2019

- ගල් බෝලේ වික්‍රමය -



මොකද්ද යකෝ ඒ වඳුරු කුණුහබ්බේ?
කියලා මාතෘකාව දකින අයට හිතෙන්න නම් ඉඩ තියෙනවා.
ඉවසලා ඉන්න,
කතාව ඉවරවෙනකොට වැඩේ ගැන අනිවාර්යයෙන්ම කට්ටියටම තේරුම් යන එක ඒකාන්තයි.
මේ වෙනකොට මම ක්‍රිකට් කතා නම් ගොඩක් ලියලා තියෙනවා.
හැබැයි පෞද්ගලිකව අත්දැකපු දේවල් ගැන ලියපු කතා නම් එහෙමට මගේ අතින් ලියවෙලා නෑ.
ලියන්න කම්මැලිකමයි,
ලිව්වම මරණ තර්ජන එන්න තියෙන සම්භාවිතාව අනුමාන කරපු එකයි තමයි ඒකට ප්‍රධාන හේතු 2 උනේ.
ඒත් මේ ලඟදි ඉඳලා අපේම ඉස්කෝලේ 'ටයිපසන්' අයියගේ කතාමාලාව දැක්කම මට හිතුනා යකෝ මේ යකා මේවා ලියලා පණපිටින් ඉන්නවානම් මට බැරි මොකෝ මගේ එව්වා ලියලා පාඩුවේ ඉන්ඩ කියලා.
හැබැයි ටයි අයියගේ කතාවල රහ නම් මේකේ හොයන්ඩ එපා හොඳේ.
හම්බෙන එකක් නෑ!
එහෙම බැලුවම පාඩුවේ හිටපු මට ඉතින් මේවා ලියන්න ධෛර්යය ලබාදුන්න ටයිපසන් අයියට අනේක වාරයක් පිංසිද්ධ වෙන්ඩ ඕන!
එහෙනම් වැල ඇති දැන් කතාවට එමු!
මම ඉපදුනේ රුවන්පුරේ.
නිදහස් අධ්‍යාපනේට පිංසිද්ධ වෙන්ඩ යාන්තං 2000 අවුරුද්දෙදි මාත් ආවා කොළඹ ඉස්කෝලෙකට ශිෂ්‍යත්වේ පාස් වෙලා.
මගේ වෙලාවට එහෙම ආවේ කොළඹ පිහිටලා තිබ්බ ආතල්ම ජීවීන් ඉන්න ඉස්කෝලෙකට.
ඒ කියන්නේ කොළඹ 10 තියෙන නාලන්දාවට.
මට දෙයක් ලැබුනා නම් ඒ ලැබුන හැමදේටම නාලන්දා අම්මට අයිතියක් තියෙනවා.
නාලන්දේ ගියපු,යන උන්ට තරහකාරයෝ නම් ඉන්නවා කියලා හිතන්නේ නෑ!
ඒ මොකද එහෙන් මෙහෙන් කචල් කේස් එකක් දෙකක් හිටියට හිටපු,ඉන්න කොල්ලෝ ඔක්කොම රත්තරන් එවුන්.
ඉතින් 2000 අවුරුද්දෙදි එහෙම ආවට පස්සේ මම ඩොටේ එකෙක් නිසා දිනපතා ගෙදර ඉඳන් ඉස්කෝලේ එන්ඩ බැරිකම නිසා මාව නැවැත්තුවේ හොස්ටල් එකේ.
ඒ කියන්නේ පැය 24ම ඉස්කෝලේ.
ඔහොම ඉන්නකොට කරපු,දැකපු ඒවා ලියන්න පුළුවන් පොත් පිරෙන්ඩ.
මාව හොස්ටල් එකේ නැවැත්තුවා කියමුකෝ.
මං වගේම 6 වසරට 2000 අවුරුද්දෙදි නාලන්දේ හොස්ටල් එකට ආවා කොල්ලෝ 31ක්.
සමහර උන් මඟදි එහේ මෙහේ උනා.
හිටපු සමහර උන් ගියා.
සමහර උන් අළුතෙන් ආවා.
හැබැයි අද කතාවේ කතා නායකයා නම් ආපු දවසේ ඉඳන්ම ආතල් දිදී හොස්ටල් එකේම හිටියා.
උගේ නම කෙලින්ම කියන එක හරි නැති නිසා අපි ඌට පරා කියමුකෝ.
පරා පට්ට මීටරේ...!
හැබැයි මුගේ එක දුර්වලකමක් තිබ්බා.
මූ අම්බ පෙරේතයා.
මූ විතරක් නෙවේ හොස්ටල් හිටපු අපි හැමෝම පෙරේතයෝ තමයි.
කොන්ක්‍රීට් උනත් පරිප්පු එක්ක හරි කන ජාතියේ ඩයල්.
හැබැයි පරා එක්‍ස්ට්‍රා ඕඩිනරි ඩයල් එකක්!
ඉතින් මම කියන්න යන මේ කතාව පරාට උනේ 6 වසරෙදි 7 වසරෙදි එහෙම නම් නෙවේ.
දිග කලිසම් අඳින 10 වසරේ කාලේ තමයි මේක උනේ.
පරා පොත පතට සීමාවෙලා හිටපු එකෙක් නෙවේ,පොර හෙණ ස්පෝටි ඩයල් එක.
නොකරපු ලබ්බක් නෑ!
වොලිබෝල්ද,රගර්ද,ක්‍රිකට්ද,ෆුට්බෝල්ද,
චෙස්ද ඔය එකී මෙකී නොකී හැම ලබ්බම පොර කලා.
හැබැයි අවාසනාවකට පොර
'බැලුවොත් ප්‍රැක්ටිස් ගැහුවොත් පරාදයි' කැටගරියේ ඩයල් එකක්.
උස්සපු කප් එකක් නැහැ.
එහෙන් මෙහෙන් ආබාධිත උනා ඇරෙන්න.
පරාගේ ක්‍රිකට් ආබාධ ගැන වෙනමම සීරීස් එකක් ලියන්න පුළුවන්.
ඇයි වොලිබෝල්?
එකපාරක් ඩෑශ් එකක් ගොඩගන්න ගිහින් කෝට් එකේ අයිනේ කාණුවක හිරවෙලා ඉස්සුවේ සවලක් දාලා.
හැබැයි මේ කතාව ෆුට්බෝල් නිසා උන එකක්.
හොස්ටල් එකේ හිටපු අපි හැමෝම හවසට ඉස්කෝලේ ග්‍රවුන්ඩ් එකට එනවා.
එක්කෝ මොනාහරි ප්‍රැක්ටිස්.
නැත්නම් දෙකට බෙදිලා ෆුට්බෝල්,ක්‍රිකට් මැච් එකක් ගහන්ඩ.
ඉතින් ඔහොම ආපු දවසක අපේ එකෙක් දැකලා තිබ්බා ලස්සන බෝලයක්.
බෝලයක් කිව්වට ඒක දැක්කම නම් පේන්නේ කඩදාසි අලෝලා හදපු එකක් වගේ.
ඉතින් ඔහොම එකක් දැක්කම අපේ කස්ස පසනවනේ ඕකට පයින් ගහනකන්.
මුලින්ම දැකපු එකා ඕකට හෙමින් පයින් ගහලා.
හම්මද බොල!
බෝලේ යාන්තම් හෙලවුනා විතරයිලු,
හෙමින් ගහලත් අරූගේ කකුලට හික් ගෑවුනාලු.
යකෝ මේක කඩදාසි බෝලයක් නෙවේ.
ගල්ම ගල් වගේ කොන්ක්‍රීට් බෝලයක්.
මොන යකෙක් මොන අලුගුත්තේරු වැඩකට හැදුවද,
මේක අපේ ග්‍රවුන්ඩ් එකට කොහොම ආවද කියන එකනම් අදටත් අපි දන්නේ නෑ.
කොහොමහරි මුලින් පයින් ගහපු එකා මේක එතනම තියලා ආපිට එන්න ඇවිත්.
හැබැයි තව අපේම කාපාලුවෝ රෑනකට කොහොමහරි මේ ගල්බෝලේ අහුවෙලා.
සමහරක් උන් පයිනුත් ගහලා.
ලොකු ආබාධයක් වෙලා නෑ.
වැඩේ කියන්නේ මේ හැත්ත මේක උස්සන් ඇවිල්ලා අපේ හොස්ටල් එකේ ඩෝම් එකට.
වෙන මොකටද ඉතින් කාටහරි කෙලවන්ඩ තමයි.
මතක තියාගන්න මේ සිද්ධි දාමය උනේ සෙනසුරාදා දවසක.
තිස්සමහාරාමේ,දෙහිඅත්තකණ්ඩියේ වගේ අම්බ ඩොටේ ඩයල් ඇරෙන්න ලඟ ඩොටේ එවුන් සිකුරාදා ගෙදර යනවා ගොඩක් වෙලාවට.
ඉතින් ලඟ හිටපු අපේ පරාත් මේ සිද්ධිය ගැන හාංකවිසියක් දැනුවත් නෑ.
අඩුමගානේ ගල්බෝලේ දැකලවත් නෑ.
සෙනසුරාදානේ ඕක උනේ.
ඉතින් ඊළඟ දවස එහෙමත් නැත්නම් ඒ කාලකණ්ණි,මූසල,තීරණාත්මක ඉරිදා දවස උදාවුනාට පස්සේ අපේ පරා එනවා හොස්ටල් එකට.
පරා ගෙදර ඉඳන් එනවා ඈත තියා දැක්කම අපේ සෙට් එකේ හිටපු මොළ කන්නා නැත්නම් ප්‍රෑංගේ ඔළුවට අපූරු සජෙශන් එකක් ආවා.
ඒක තමයි මේ ගල්බෝලෙට පරාගේ සුන්දර කකුල් ලව්වා දැනෙන්න පාරක් ගස්සන්න.
ඉතින් කොහොමද මේක කරන්නේ?
හරි වැඩේ අල්ලගත්තා.
පරාගේ වීක්නස් එකට තමයි කෙලින්න ඕන.
මොකද්ද වීක්නස් එක?
අර මම කිව්වා වගේ මූ අමු බඩජාරියානේ.
කන්න දෙයක් තියෙනවා කිව්වොත් පරා පොඩ්ඩා ඕන දෙයක් කරයි.
හැබැයි අවුලකට තියෙන්නේ ගෙදර ගියපු නැති හොස්ටල් එකේම ඉන්න ඩයල් ගාව කොහෙන්ද කෑම?
හරි,
සල්ලි තියෙනවනම් කෑම ගන්න පුළුවන්නේ.
එහෙන් මෙහෙන් සල්ලි එකතුකරලා වැඩේ කොහොමහරි ගානට ලයින් කරා.
ප්‍රෑං විතරක් නෙවේ මහමොළකරුවෝ සියල්ලම දැන් ගේමේ ඉන්නේ.
ඔක්කොම කතාකරන්.
පරා ආවා ඩෝම් එකට.
එනකොට ගල් බෝලේ ඩෝම් එක මැද්දෑවෙම දිලිසි දිලිසි තියෙනවා.
අපේ උනුත් රඟපෑවේ ඕකෙන් සෙල්ලම් කලා වගේ.
කබඩ් එහෙම ඇත් කරලා ගෝල් එකක් හදලා ගල්බෝලෙන් ෆුට්බෝල් ගහනවා වගේ තමා පෙන්නුවේ.
පරා ඩෝම් එකට ආපු ගමන්ම කට්‍ටිය,
''හම්මට පරාත් ආවා,
එහෙනම් ඔට්ටුවක් දාලා ෆුට්බෝල් ගහන වැඩේට පරාවත් ගමු!"
කියලා මූව ව්‍යංගයෙන් ෆෝම් කලා.
එහෙන් මෙහෙන් එක,එකා - එක,එක කතා කියනවා.
එකෙක් කියනවා මූට ගෝල් නම්
ගහන්න බෑලු,
තව එකෙක් කියනවා පුළුවන්ලු.
කොහොමහරි වැඩේට පරාගේ අවධානය යොමු උනා.
අවසානෙට තීරණය උනේ ගෝල් එකක් ගැහුවොත් පරාට රු10/=ක ත්‍යාගයක් ලබාදෙන්න තමා.
ඌත් කැමති උනා.
බෝලෙත් එහෙම්ම තියෙනවා එතනම.
ගෝල් කීපරුත් රෙඩි.
පරා ආවා දුවගෙන,
ගහන්න පුළුවන් උපරිම වේගෙන් ගැහුවා බෝලෙට.
යකෝ ගල් බෝලේ අඩි 15ක් විතර ඉස්සරහට ගියා හෙණ වේගෙන්.
පරා බෝලෙට ගහන්න කලින් හිටපු ගෝල් කීපර් හොයන්ඩත් නෑ.
කවුද බන් ගල් බෝලයක් වේගෙන්
එනකොට ඒක අල්ලන්න ඔතනට වෙලා බලන් ඉන්නේ?
හම්මට සිරි!
පරාට අම්බානක රිදුණා.
හැබැයි නෝන්ඩි නිසා පෙන්නුවේ නෑ.
හි හි හි ගාලා උගේ ආවේනික හිනාව දාලා හිනාවෙලා උගේ ඇඳ උඩට ඇවිල්ලා වාඩි උනා.
යකෝ විනාඩි 10යි ගියේ.
මුගේ කකුල බරවා කකුල වගේ උනා.
ඕන් දැන් තමා මොළකාරයෝ සෙට් එකට දාඩිය දාන්න ගත්තේ.
ඇයි ඉතින් වෝඩ්න් නිදාන කතාව ඇහුවම කෙලවෙන්නේ උන්ටනේ.
ගොඩින් වැඩේ බේරන්න බැලුවා!
හුම්!
අමාරුයි!
ඇක්සිඩන්ට් වෝඩ් යන්න වෙන යන ලයින් එකක් පෙන්නුම් කරන්නේ.
කොහොමහරි අන්තිමට වෝඩ්න් ගාවට එක්කන් ගියා පරාව.
ගිහිල්ලා වෝඩ්න්ට වැඩේ විස්තර කලා එකෙක් බයෙන් බයෙන්.
ඒක ඇහුවට පස්සේ වෝඩ්න්ගේ ඇස් නළලේ.
වෝඩ්න් එකපාරටම කිව්වා,
''ටක්ගාලා ගිහින් රත්කරපු පොල්තෙල් ටිකක් අරන් වරෙන්'' කියලා.
එතන හිටපු එකෙක් ඇහුවා,
''ඇයි සර් රත්කරපු පොල්තෙල් ගෑවම අඩුවෙනවද?'' කියලා.
වෝඩ්න් පරාව පෙන්නලා කියාපි,
''නෑ, රත්කරපු පොල්තෙල් ගාන්නේ මුගේ අං දෙක පීදෙන්න'' කියලා.
අපේ උන් බක බක ගාලා හිනාවෙනවා.
කොටින්ම කියනවනම් හික් ගෑවිලා ඉන්න පරාටත් හිනාගියා.
එදා ඉතින් ඉස්පිරිතාලෙට එක්කන් ගිහින් බෙහෙත් ගාලා පරාව ගොඩදාගත්තා කොහොමහරි.
හැබැයි ඒ පරා දැන් අර වගේ ගොන් වැඩ නම් කරන්නෑ.
ඌ දැන් ආරක්ෂක සේවයේ ඉහළ නිළධාරියෙක්.
කාලෙකින් දැක්කේ නැති උනත් ෆිට් එක එහෙම්මයි.
කතාව ඉවරයි!
එහෙනම් ආයෙත් හමුවෙන තුරු ඔබට ජය!
- හේලිත හෙට්ටිආරච්චි -

Most Popular Post

මරදානේ ඉන්ටර්නෙට් කැෆේ!